روزی فکر میکردم پدرم داناترین فرد جهان است فکر میکردم دنیای من تا ابد بدون هیچ تغییری میماند راهی را باید برم که پدرم دوست داشت و خود این راه را نرفته بود. هیچ وقت فکر نکردم غیر از این هم میتوانم باشم یاد نگرفته بودم که زندگیم را باید خودم بسازم نه دیگران . الان پدرم باز میخواهد برنامه زندگی به من بدهد حالا پدر شوهرم هم اضافه شده انتظار دارد آرزوهایی که برای دخترانش داشت و به آنها نرسیدن من انجام بدم شاید علتش اینه که منو دوست دارن اما من این مدل دوست داشتن رو دوست ندارم حس اسارت میده حس درقفس بودن دوست دارم آزاد باشم و برای آرزوی خودم تلاش کنم نه برای آرزوی دیگران دوست دارم رویای خودم رو حقیقت بدم نه اینکه منتظر بمانم تا بچه ی من به آرزوهای من برسه

منتظر نباش تا پرنده ای بیاید و پروازت دهد در پرنده شدن خویش بکوش